Παίξαμε με τη μοίρα και το ίδιο έκανε και αυτή μαζί μας. Από ζητιάνους ίσα με βασιλιάδες μας πέταγε μία επάνω μία κάτω. Μας ταλάντευε σαν θυμιατήρι, και καίγαμε ώσπου τα κάρβουνα γίνανε στάχτη. Πάψαμε να μιλάμε για ευτυχία και δυστυχία. Έχουμε ξεπεράσει τη μέση της ζωής, την πρασινάδα και τη ζέστη της. Μα δεν είναι το χειρότερο που επιβιώνει της νιότης. Από το ζεστό μέταλο σφυρηλατείτε το ψυχρό ξίφος. Λένε επίσης πως στη στάχτη τών νεκρών ηφαιστείων δεν βγαίνει και κακό κρασί.
Ο Βασιλιάς και οι γιοί του είχαν προχωρήσει βαθιά μέσα στο δάσος με τα άλογά τους, όταν είδανε έναν μάγο υπαίθρου που φόραγε μια μπλε ρόμπα και ένα κόκκινο μυτερό σκούφο. «Έι » είπε ο Βασιλιάς, αγριοκοιτάζοντας το μάγο, « δε σε έχω δει και κάπου αλλού εσένα ; ». « Μ΄ έχεις ξαναδεί κάποτε άλλοτε » είπε ο μάγος κόβοντας έναν πανσέ και πετώντας τον ψηλά στον αέρα. Ο πανσές έγινε πεταλούδα και φτερούγισε μακριά μέσα από τα δέντρα. « Μόνο μια φορά στο παρελθόν έχω μπει σε αυτό το δάσος » είπε ο Βασιλιάς Κλόντ. « Πριν από είκοσι έξι χρόνια, είκοσι πέντε ημέρες και είκοσι τέσσερις ώρες » είπε ο μάγος. « Ο πατέρας, τα αδέρφια μου και εγώ κυνηγούσαμε ένα ελάφι.» είπε ο Κλόντ, « και αυτό το ελάφι, μπροστά στο απότομο βουνό μεταμορφώθηκε με μια μεταμόρφωση μεγάλη μα και μοιραία μαζί. Με πειράζει το πράγμα, και πρόσεξε τα πειράγματα », « Αυτός τα προσέχει τα πειράγματα » είπε ο γιος του βασιλιά « Εσένα όμως σε βάζει και λες λέξεις που αρχίζουν από μί και πί ». « Και από ταύ » είπε ο μάγος « όπως θα παρατηρήσετε ». « Αν τολμήσεις τούτο το τρίκ το Τλόντ » είπε ο βασιλιάς, πολύ επιβλητικά, « το μικρούλη μου μάγο, θα μόξω εγώ το μόξικό σας μάσος ». Μετά έκανε μία βασιλική χειρονομία γεμάτη έπαρση, κύρος και σοβαρότητα, ενώ οι γιοί του τον κοίταζαν κατάπληκτοι.
Αν ο σκοπός του έργου τέχνης είναι να συνδέσει το γενικό με το επί μέρους, τη φθαρτή αιωνιότητα μιας σταγόνας νερού με τα παιχνίδια των ιριδισμών της, το μεγαλείο του παράλογου στον συγγραφέα είναι ακόμα ποιο αληθινό αν εκτιμηθεί σε σχέση με τον τρόπο που είναι ικανός να παρεμβάλλει το χάσμα ανάμεσα σε αυτούς τους δύο κόσμους. Άλμπερ Καμύ
Μη σου τύχη μεγάλε, η πρώτη ''γυμνή'' επαφή με τη νέα σου σχέση...
1.Αχ!... τι γλυκούλικο! 2.Από που το πήρες το μποξεράκι; 3.Απίστευτο πόσο μεγάλα δείχνουν τα πόδια σου... 4.Μπορώ να είμαι ειλικρινής μαζί σου; 5.Ίσως θα έπρεπε να περιμένουμε λίγο... 6.Μοιάζει τόσο απροστάτευτο... 7.Έχω υπόψη μου ένα χειρούργο που αναλαμβάνει τέτοιες περιπτώσεις... 8.Πω, πω! Πέρασε η ώρα. 9.Ίσως μεγαλώσει αν το ποτίσουμε λίγο! 10.Έχεις τίποτα να πιούμε; 11.Κρυώνεις; 12.Τι είναι αυτό; 13.Τουλάχιστον έχεις ''πλούσιο'' εσωτερικό κόσμο. 14.Α!... μόλις θυμήθηκα ότι έχω μια δουλεία! 15.Δεν μου είπες...σου άρεσε η ταινία;
Κάποτε, ένας άνθρωπος βρέθηκε σε μια ξένη πολιτεία και τα βήματά του τον έφεραν να περιπλανιέται στο νεκροταφείο της. Γρήγορα σταμάτησε να προσέχει τα ονόματα πάνω στους τάφους (που έτσι και αλλιώς, δεν του λέγανε τίποτα) και συγκεντρώθηκε στις χρονολογίες. Διάβασε λοιπόν στον πρώτο τάφο: 1836 – 1841. Προχώρησε στον δεύτερο: 1840 – 1849. Στον τρίτο: 1850 – 1855. Γύρισε όλο το νεκροταφείο, διαπιστώνοντας με όλο και πιο μεγάλη φρίκη και έκπληξη πώς δεν υπήρχε ούτε ένας που να είχε πεθάνει πάνω από 15 – 16 ετών. Έτρεξε στον γέρο φύλακα του νεκροταφείου και τον ρώτησε: «Μα τι συμβαίνει στον τόπο σας; Όλοι πεθαίνουν παιδιά;». Ο γέρος κούνησε το κεφάλι με κατανόηση: - «Ξέρετε, εδώ δεν γράφουμε πάνω στους τάφους τις χρονολογίες γέννησης και θανάτου, αλλά τον χρόνο που διαρκεί μία φιλία…»
Από την ταινία «Ο Κύριος Αρκάντιν» Του Όρσον Ουέλς (1956)
