Και όσο για καιρό δα έχουμε. Κι έπειτα τα τζιτζίκια που κατά το συνήθιο τους μέσα στην κάψα τραγουδούνε και συνομιλούνε πάνω από το κεφάλι μας μού φαίνεται πως μας βλέπουνε. Αν λοιπόν μας έβλεπαν κι εμάς τους δύο, όπως τον πολύ κόσμο, το μεσημέρι να μη συνομιλούμε αλλά να είμαστε νυσταγμένοι και με το τραγούδι τους αποκαμωμένοι από αργία του νού μας, με το δίκιο τους θα μας περιγελούσαν, παίρνοντάς μας για τίποτα δούλους που ήλθαν σ' αυτούς εδώ, σ' αυτό το κατάλυμμα να κοιμηθούν, ωσάν πρόβατα που κάνουν μεσημέρι γύρω από το νερό. Αν όμως μας έβλεπαν να συνομιλούμε και να πλέωμε από κοντά τους σαν δίπλα από Σειρήνες αγοήτευτοι, το έπαθλο που έχουν από τους θεούς για να το δίνουν στους ανθρώπους, ίσως το έδιναν σε μας από θαυμασμό και εκτίμηση.
Φαίδρος
Και τι είναι λοιπόν αυτό που έχουν; Γιατί δεν έτυχε ως φαίνεται να τ' ακούσω.
Σωκράτης
Αληθινά όμως δεν στέκει ένας άνθρωπος που αγαπάει τις Μούσες να μην έχη ακούσει αυτά τα πράγματα. Νά, λένε πως τα τζιτζίκια ήταν άνθρωποι κάποτε, προτού ακόμα να γεννηθούν οι Μούσες. Όταν όμως γεννηθήκανε οι Μούσες και πρωτοφάνηκε το τραγούδι, τόσο πια μερικοί από αυτούς τότε τους ανθρώπους τα χάσανε από την τέρψη, που τραγουδώντας αμέλησαν να φάνε και να πιούν και, χωρίς να το νοιώσουν, πεθάνανε. Απ' αυτούς γεννήθηκε το γένος των τζιτζικιών παίρνοντας τούτο το βραβείο από τις Μούσες, δηλαδή να μην έχει αφότου γεννηθεί καμμιά ανάγκη για τροφή, αλλά, χωρίς να τρώη και να πίνη, ν' αρχίζη ευθύς να τραγουδάει ως που να πεθάνη, κι έπειτα πηγαίνοντας στις Μούσες να τους φέρνη είδηση ποιός από τους ανθρώπους εδώ κάτω ποιάν απ' αυτές τιμάει. Και νά, στην Τερψιχόρη φέρνοντας την είδηση ποιοί την ετίμησαν, κάνουν προς αυτούς την αγάπη της μεγαλύτερη, και στην Ερατώ εκείνους που την ετίμησαν μ' ερωτικά τραγούδια όμοια και στις άλλες κατά το είδος της τιμής που ταιριάζει στην κάθε μιά. Μα στην πρεσβύτατη, την Καλλιόπη, και στην Ουρανία που έρχεται έπειτα από αυτήν, αγγέλουν εκείνους που περνούνε την ζωή τους με φιλοσοφία και που τιμούν εκείνων την τέχνη. Αυτές δα είναι που πιό πολύ απ' όλες τις Μούσες, έχοντας να κάμουν με τον ουρανό και με τους λόγους, και των θεών και των ανθρώπων, αρθρώνουνε την ομορφότερη φωνή. Για πολλές δα λοιπόν αιτίες πρέπει να μιλούμε για κάτι και δεν πρέπει να κοιμόμαστε το μεσημέρι.
Πώς γεμίζουν οι εξοχές όταν φτάνει καλοκαίρι με παρέες χαρωπές που η ξεγνοιασιά θα φέρει σε κοιλάδες βαθουλές ή στων λόφων τις κορφές
Μα δεν είναι αρχόντοι όλοι όσοι παν’ στις εξοχές έχουν σπίτι και οι εμπόροι και οι τεχνίτες οι κοινοί έχει ο ράφτης και ο κουρέας και ο γραφιάς και ο σιδεράς
Στο τραπέζι έχουν ψητά και βραστά και τηγανιές κι’ άλλες τόσες λιχουδιές Τρώνε ορτύκια πιτσουνάκια Μορταδέλες σαλαμάκια
Έχει ακόμα τορτελίνια κι όμορφα ζυμαρικά και απ’ τη πλούσια οινοθήκη το νησί της Αφροδίτης
Για επιδόρπιο γλυκά έχει φρούτα διαλεχτά και λουλούδια του μπαξέ και Μαρτιάτικα τυριά
Ώρα να ‘ρθουν τα κανάτια με ροσόλια και καφέ και φλιτζάνια ή ποτηράκια φέρνει η κόρη με τουπέ
Κείμενα περί ζωγραφικής Σε όποιον ζωγραφίζει ένα τοπίο, η αντήχηση στην καρδιά προηγείται του πινέλου. Δύο μέτρα είναι τα βουνά, ένα πόδι τα δένδρα, μια ίντσα τ΄ άλογα, μια γραμμή οι άνθρωποι. Μακρινοί οι άνθρωποι δεν έχουν μάτια ˙ μακρινά τα δένδρα δεν έχουν κλαδιά ˙ μακρινά τα βουνά δεν έχουν βράχια και είναι ασαφή ˙ μακρινά τα νερά δεν έχουν κύματα, ψηλά ταιριάζουν με τα σύννεφα…τα βράχια και τα τοιχώματα κατακλύζονται από πηγές. Οι βεράντες και οι πολυώροφες βίλες περιβάλλονται από δένδρα. Οι δρόμοι και τα μονοπάτια γεμίζουν από κόσμο. Όποιος κοιτά με διεισδυτικότητα θεωρεί πρώτα τη φανέρωση των πνοών. Κατόπιν διακρίνει το καθαρό και το θολό. Ορίζει τους χαιρετισμούς των φιλοξενουμένων και του οικοδεσπότη. Διευθετεί τη μεγαλόπρεπη συμπεριφορά μεταξύ της πληθώρας των κορυφών . Το πολύ οδηγεί στη σύγχυση, το λίγο προκαλεί χαλάρωση.
Για να γιατρέψετε ένα πληγωμένο μάτι : Σκοτώστε έναν κόκορα μαύρο, που έχει ένα κόκκινο σημάδι. Πάρτε το συκώτι του και το βάλτε το σε ένα μπουκάλι νερό που θα το αφήσετε για τρείς ημέρες εκτεθειμένο στον ήλιο. Πρέπει το μπουκάλι να βλέπει προς την ανατολή και εσείς θα πείτε την εξής προσευχή «Στο όνομα του ταξιδευτή Τοβία, είθε να ξαναβρώ το φώς μου, όπως ο Τοβίας έφερε γιατρικό στον πατέρα του. Ανό. Αμήν» Μετά θα πλύνετε το μάτι σας με το μίγμα.
Κατά των αρρωστιών των δοντιών. Πάρτε μια πρόκα και μία πέτρα και φοβερίστε το πονεμένο δόντι σας λέγοντας τρείς φορές «Άμπρακατάμπρα». Μετά πάτε σε ένα δέντρο και χαράζεται στο φλοιό του ένα σταυρό. Ύστερα κόψτε το φλοιό, βράστε τον, ξεπλύντε το δόντι σας, και ο πόνος θα περάσει. William B. Seaabrook (1928)
Με ρώτησαν πριν από λίγο καιρό σχετικά με την ανταγωνιστικότητα των Ηνωμένων Πολιτειών και απάντησα ότι δεν με απασχολεί καθόλου το θέμα. Εμείς στην NCR βλέπουμε τα πράγματα από τη σκοπιά μιας παγκόσμιας ανταγωνιστικής εταιρείας που τυχαίνει να έχει την έδρα της στις Ηνωμένες Πολιτείες.
O υπουργός Γιάννης Σκουλαρίκης παρουσίασε μαζί με τον σχεδιαστή Γιάννη Τσεκλένη τα καινούργια μοντέλα που θα φορέσουν χειμώνα – καλοκαίρι οι αστυνομικοί. - Πώς μπορεί ένας καλλιτέχνης να λειτουργήσει μέσα στα αυστηρά πλαίσια που επιβάλλονται, όταν σχεδιάζει μια αστυνομική στολή ; - Έχω μάθει να πειθαρχώ, μια και η έμπνευση σε αυτές τις περιπτώσεις, πέρα από όλα τα άλλα, περιορίζεται και από τη λειτουργικότητα. Και για τη συγκεκριμένη περίπτωση, προσπάθησα να σχεδιάσω κάτι καλόγουστο και λειτουργικό. Και για να υπάρχει μια ακόμα ποιο ελεύθερη νότα, σχεδίασα τα τζάκετ με τρόπο που θα τα κάνει περιζήτητα. Εφημερίδα “ΤΑ ΝΕΑ” (24 Οκτωβρίου 1984)
Παιδαράς ο κύριος ! τι είσαι ντυμένος να το ξέρουμε και εμείς ; Στολές ! Κουμπιά !.... Γιώργος Διαλεγμένος – Σε φιλώ στη μούρη
Δεν πέρασαν ούτε 4 μήνες από την τελευταία εκδρομή στην Πάρνηθα.
Ούτε 4 μήνες από την τελευταία ξάπλα κάτω από τα έλατα...
Ούτε 4 μήνες από εκείνο το μεσημέρι που μάζευα τις γόπες μου στο σελοφάν του πακέτου μου, για να μη μαγαρίσω την ομορφιά που έβλεπα. Τι μαλακας!
Σήμερα ο ουρανός γέμισε στάχτη.
Γιατί κάποιος αποφάσισε ότι μια-δυο-τριακόσιες βιλίτσες με θέα το καζίνο, θα γίνουν ανάρπαστες. Κι έτσι, θα βγάλει τόσα λεφτά, ώστε η τράπεζα να του προσφέρει «πρόσωπο» προκειμένου να εκτελεί δημόσια έργα...
Δεν ήτανε τυχαία η φωτιά. Δεν άναψε την πιο ζεστή μέρα του Ιούνη, αλλά μόλις έπιασε το βοριαδάκι.
Είμαι θυμωμένος. Πενθώ, όχι για τις επόμενες γενιές που θα ζήσουν στα πλημμυρισμένα βαλτοτόπια του Μοσχάτου, αλλά για τις χαμένες ανοιξιάτικες βόλτες μου, που θα έκαναν ανεκτή τη μιζέρια του καθημερινού τσιμέντου.
Μαζί μου πενθούν κι οι φίλοι μου. Και είναι κι εκείνοι οργισμένοι.
Και κάθε φορά που θα μιζεριάζουν στο τσιμεντένιο τους γραφείο, θα θυμώνουν ξανά, που δε μπορούν να ξεφύγουν. Κι αυτό θα γίνεται κάθε Παρασκευή για το υπόλοιπο της ζωής τους.
Λέω λοιπόν να αρχίσω τις απειλές. Όχι τις «προειδοποιήσεις»...
Η Πάρνηθα φιλοξενεί τον Εγκέλαδο. Και είμαι σίγουρος ότι ο Τιτάνας θα φροντίσει να καθαρίσει το τοπίο του. Η φύση έπειτα θα το ξαναφυτέψει, όπως της αρέσει.
Λέω να βοηθήσω. Να κάνω τις αντισεισμικές κατασκευές λιγότερο αντισεισμικές.
Λέω να αρχίσω τις περιπολίες και να ρίχνω αλάτι στα μπετά των νέων κτιρίων που θα φυτρώνουν.
Δεν είναι δύσκολο...
Λεω επίσης να αρχίσω να καίω όλα τα μηχανήματα που θα ανέβουν να φτιάξουν δρόμους και τα αυτοκίνητα των νέων κατοίκων επίσης...
Μαζί με τα χλωρά, καίγονται και τα ξερά. Έτσι δεν παίζεται το παιχνίδι;
Αλλά κι αυτοί οι νέοι «οικιστές» ξέρουν που μπλέκουν...
Λέω να αρχίσω να τρομοκρατώ όσους σκοπεύουν να αγοράσουν «οικόπεδο» εκεί γύρω. Να τους πείσω ότι αυτή η γειτονιά είναι χειρότερη από γκέτο. Κι ότι οι επενδύσεις τους εκεί είναι αμφίβολες.
Λέω να περνάω νυχτιάτικα και να ουρλιάζω, χαλώντας τον ύπνο του δικαίου των νέων οικιστών.
Τα ζώα δεν θα ενοχληθούν, είμαι σίγουρος πως δεν θα συχνάζουν πια.
Λέω να γίνω «τρομοκράτης» και να αγωνιστώ για τα δίκαια της φύσης. Όχι τα δικά μου.
Και να μην σταματήσω τις εξορμήσεις, μέχρι κάποιος από τους μαλάκες εκεί πάνω, να με πείσει ότι θα αφήσουν το βουνό στην ησυχία του.
Τι λες; Πάμε μια «ΒΟΛΤΑ ΣΤΗΝ ΠΑΡΝΗΘΑ»;
Κείμενο που κυκλοφορεί στο internet για την Πάρνηθα και που σίγουρα αφορά και τις άλλες περιοχές που κάηκαν ή που θα καούν σε αυτό το τόπο.
