Βομβαρδιζόμαστε συνεχώς με διαφημίσεις που ισχυρίζονται ότι οι ανάγκες μας για αγάπη, ασφάλεια και ποιότητα ζωής μπορούν να ικανοποιηθούν με την αγορά κάποιων προϊόντων. Γνωρίζουμε βέβαια ότι αυτό είναι λάθος, αλλά το ακούμε τόσο συχνά που στο τέλος όλοι συνηθίζουμε στην ιδέα ότι το να αγοράζεις πράγματα σου κάνει καλό.
Αν το «μαύρο κουτί» πάντα παραμένει άθικτο μετά από κάθε συντριβή αεροπλάνου, γιατί ρε γαμώτο δεν κατασκευάζουν ολόκληρο το αεροπλάνο από το ίδιο υλικό;
Αν δεν είχαμε δει ποτέ μας όμορφα πράγματα, δεν θα είχαμε παρά φτωχιές και απαίσιες εικόνες για να ντύσουμε τις ιδέες μας και τις συγκινήσεις μας, οι οποίες θα αφανίζονταν από το κρύο και την αθλιότητα.
Είναι προφανές ότι καταγόμαστε από κοινωνικά ζώα και γι' αυτό η μεγαλύτερη τιμωρία μας (μετά τη θανατική ποινή) είναι η απομάκρυνση από το κοινωνικό περιβάλλον και ο εγκλεισμός(π.χ. σε μια φυλακή). Αν καταγόμασταν από μοναχικά ζώα, τότε η χειρότερη τιμωρία θα μπορούσε να είναι η υποχρέωση του ενόχου να πηγαίνει σε party.
Το να θέλει κανείς να αυτοκτονήσει σημαίνει ότι επιθυμεί να έχει ο θάνατός του μια σημασία, να είναι μια υπέρτατη επιλογή, μια πράξη που κανείς δε μπορεί να μπερδέψει με μια άλλη. Για αυτό και είναι φυσικό να μην αντέχει ο αυτόχειρας την ιδέα να τον πατήσει τυχαία ένα αυτοκίνητο ή να πάει από πνευμονία ή κάτι εξίσου στερημένο νοήματος.
Τελικά φαίνεται ότι συνεχής πίεση για την απόκτηση νέων πληροφοριών, μας ωθεί να σκεπτόμαστε όλο και λιγότερο. Γιατί να μπούμε στον κόπο να αναλύσουμε, να εξηγήσουμε και να κατανοήσουμε όσες πληροφορίες έχουμε ήδη στην κατοχή μας, αφού μας είναι πιο εύκολο να κάνουμε ένα απλό κλικ και να αποκτήσουμε ακόμη περισσότερες;
Σε αυτό το χώρο, όπου όλα προορίζονται για δημόσια εμφάνιση,
συνειδητοποιούμε ότι δεν υπάρχει πλέον τίποτε άλλο να δούμε. Έχουμε μπροστά μας έναν καθρέφτη απάθειας και κενότητας ...
Όταν ήμουν παιδί προσευχόμουν κάθε βράδυ για ένα καινούργιο ποδήλατο. Μετά κατάλαβα πως ο Κύριος δεν δουλεύει έτσι, οπότε έκλεψα ένα και του ζήτησα να με συγχωρέσει.
Όταν οι ιεραπόστολοι πρωτοήρθαν στην γη μας, αυτοί είχαν τις Βίβλους και εμείς τη γη. Πενήντα χρόνια μετά, εμείς είχουμε τις Βίβλους και εκείνοι είχαν την γη.
Στα χρόνια του Όθωνα, βρισκόταν σε κάποιο σοκάκι στο Ναύπλιο η ταβέρνα της Μιχαλούς. Παραδόπιστη και εκμεταλλεύτρια από τον καιρό που πέθανε ο άντρας της, είχε μια περιορισμένη πελατεία, που της έκανε πίστωση για ένα χρονικό διάστημα, μετά το τέλος του οποίου έπρεπε να εξοφληθεί ο λογαριασμός. Αλίμονο όμως σε εκείνον που δεν θα ήταν συνεπής. Η Μιχαλού, κυριολεκτικά, τον ξευτίλιζε. Ανάμεσα στους οφειλέτες της ήταν και ένας ευσυνείδητος που είχε μείνει άνεργος και του ήταν αδύνατον να την ξοφλήσει. Ο άνθρωπος αυτός μέρα νύχτα γύριζε στους δρόμους παραμιλώντας. Όταν κάποιος ρωτούσε να μάθει τί έπαθε αυτός ο άνθρωπος, του απαντούσαν : Χρωστάει της Μιχαλούς.
Ο Αρίσταρχος πηγαίνει στην πλατεία με κήρυκα και σαλπιστή που αρχίζει να σαλπίζει. Όλο το πλήθος τρέχει να ακούσει. «Ακούστε κόσμε», φωνάζει ο κήρυκας, «προσοχή ! Ησυχία, παρακαλώ ! ο Αρίσταρχος που τον βλέπετε εδώ, αύριο θα κάνει μια καλή πράξη».
Πλησιάζω μια μικρή πανέμορφη πόλη που είναι χτισμένη στην πλαγιά, ένα ποταμάκι κυλάει γύρω από τα τείχη της, και κατευθύνεται σε ένα πανέμορφο λιβάδι. Ένα πυκνό δάσος την προστατεύει από τον βοριά. Την κοιτάζω τόσο λουσμένη στο καθάριο φώς που μπορώ να μετρήσω τα καμπαναριά και τους πύργους της. Μου φαίνεται σα ζωγραφιά πάνω από τη πλαγιά του λόφου. Γεμάτος θαυμασμό φωνάζω : «Τι ευτυχία να ζεις κάτω από έναν τόσο όμορφο ουρανό σε ένα τόσο υπέροχο μέρος!». Κατηφορίζω στην πολιτεία˙ μένω δύο ημέρες εκεί και έχω γίνει κιόλας ίδιος με αυτούς που την κατοικούν. Θέλω να φύγω από αυτήν.
Ζώντας κανείς ελεύθερα δεν μπορεί να αποκτήσει μεγάλα πλούτη, γιατί τούτο δεν είναι εύκολο χωρίς δουλοπρέπεια απέναντι στους πολλούς ή απέναντι στους άρχοντες.
Το στωικό σόφισμα περί ικανοποιήσεως των αναγκών μας δια του περιορισμού των επιθυμιών μας, μοιάζει σαν να πρέπει να κόψουμε τα πόδια μας τη φορά που θα χρειαστούμε παπούτσια.
Από τη νύχτα γεννήθηκε ο ωκεανός και από τον ωκεανό τα κύματα. Από τον ωκεανό και τα κύματα γεννήθηκε ο χρόνος που ορίζει τις ημέρες και τις νύχτες ρυθμίζοντας το κάθε τι που ανοιγοκλείνει το μάτι.
Ριγκβέδα (14ος Αιώνας)
Αυτό που ονομάζουμε να πετυχαίνεις το σκοπό σου
δεν είναι να αποκτάς αμάξια και τιμητικά καπέλα,
αυτά μπορεί να σου τύχουν ξαφνικά
και όπως δεν μπορούμε να τα εμποδίσουμε να έρθουν
έτσι και δεν μπορούμε να τα κρατήσουμε
όταν έρθει η ώρα τους να φύγουν.
Τσουάνγκ Τσού
Ο Λούθηρος πίστευε πως τον κυνηγούσε προσωπικά ο διάβολος. Κάποια νύχτα μάλιστα εμφανίστηκε στο όνειρό του και τον ξύπνησε. Έντρομος ο Λούθηρος εκσφενδόνισε κατά πάνω του ένα μελανοδοχείο το οποίο βέβαια έσκασε στον τοίχο αφήνοντας σημάδι στον τοίχο. Αυτό το πήρε σαν σημάδι από το θεό ότι θα εξαφανίσει το διάβολο με το μελάνι. Έτσι άρχισε να μεταφράζει τη βίβλο.
